Page 8 - HORIA SIMA - ΤΟΜΟΣ A΄
P. 8

8                                                                            ΧΟΡΙΑ ΣΙΜΑ





                  Ο Horia Sima καταγράφει, με την ηρεμία που του δίνει το μεσοδιάστημα του
                μισού αιώνα, που παρήλθε από την περίοδο της κυριαρχίας της Σιδηράς Φρουράς,
                τις πολύτιμες αναμνήσεις του και μέσω αυτών καταγράφει μία ιστορία, ουσιαστικά,
                της περιόδου του Μεσοπολέμου και του Β΄ ΠΠ, όπως ο ίδιος την είδε και την
                έζησε. Μία ιστορία ήρεμη και νηφάλια και φυσικά ελάχιστα αντικειμενική αφού ο
                ίδιος υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές των γεγονότων και άρα δεν μπορεί
                να  ξεφύγει  από  την  ατραπό  των  προσωπικών  εμπαθειών,  αντιπαθειών  και
                συμπαθειών. Εκεί ακριβώς συνίσταται και η γοητεία των κειμένων του, στο ότι
                αποτελούν, μέσα από το γλαφυρό και πολύ αφηγηματικό τους ύφος, την προσωπική
                μαρτυρία ενός ανθρώπου που όχι μόνον βίωσε τα γεγονότα, αλλά και συμμετείχε
                σε πολλά από αυτά.

                  Ο ίδιος είχε συναίσθηση τού ότι διαδέχθηκε έναν σπάνιον άνθρωπο, χαρισματικό
                και ταλαντούχο, τον Capitan Corneliu Codreanu.  Έναν γεννημένο Ηγέτη.  Έναν
                άνθρωπο  που  πάντοτε  είχε  μία  έκφραση  γλυκειάς  και  θεϊκής  σοβαρότητος,
                τέτοια που θύμιζε ελληνικά αγάλματα του χρυσού αιώνος. Με την ολοκάθαρη τε-
                λειότητα της μορφής του είχε μία τόσο σπάνια προσωπική γοητεία, που όποιος
                τον παρατηρούσε νόμιζε πως δεν είχε ξαναδεί ποτέ κάτι παρόμοιο ούτε στη
                φύση μα ούτε και στην τέχνη. «Ο Φάτ Φρουμός», ο μυθικός Πρίγκηπας των Ρου-
                μανικών παραμυθιών, ψιθύρισε μαγεμένος από την παρουσία του, κάποιος εβραίος
                έμπορος  που  τον  είδε  να  φτάνει  έφιππος  και  ντυμένος  με  την  παραδοσιακή

                λευκή κεντητή φορεσιά στην πλατεία ενός χωριού της Τρανσυλβανίας, όπου τον
                περίμεναν  για  να  μιλήσει. «Όχι»,  τον  διόρθωσε  χαμηλόφωνα,  μια  γριούλα  που
                στεκόταν δίπλα του, «είναι ο ίδιος ο Αρχάγγελος Μιχαήλ!» συμπλήρωσε σταυρο-
                κοπούμενη ευλαβικά. Τα αψαλίδιστα, επιμελώς ατημέλητα μαλλιά του, έπεφταν
                ατίθασα πάνω στο μέτωπο του, στα αυτιά και πίσω στον αυχένα και του έδιναν
                έναν ιδιαίτερο αέρα γοητείας. Μίας γοητείας που συμπληρωνόταν από τη μοναδική
                ευφράδεια λόγου, με την οποία γνώριζε πώς να μαγεύει και να συνεπαίρνει το
                ακροατήριο, οδηγώντας το όπου ήθελε, αφού πλέον του είχε παραδοθεί ψυχή τε
                και  σώματι.  Άλλοτε,  καθώς  συλλογιζόταν,  στήριζε  τον  έναν  αγκώνα  του  στο
                μπράτσο της πολυθρόνας κι ακουμπούσε το μάγουλο του στο κλειστό του χέρι,
                σε μία άνετη στάση ευπρέπειας, χωρίς ίχνος από την υποταγή και την άκαμπτη

                τυπικότητα που έμοιαζαν να έχουν οι υπόλοιποι αρχηγοί. Τα ζωγραφιστά φρύδια
                του ξεχώριζαν πιο έντονα, τα μάτια του είχαν ένα βαθύ σκοτεινό χρώμα. Έμοιαζε
                σαν ήρωας βγαλμένος από τα ποιήματα του Εμινέσκου.  Ήταν πιο ωραίος από
                όσο μπορούν λόγια να εκφράσουν, αφού ο λόγος μπορεί μονάχα να υμνήσει μα
                όχι να αποδώσει την ομορφιά των αισθήσεων.
                  Κοντός  και  καχεκτικός  ο Horia Sima,  βαρήκοος  και  με  τσιριχτή  φωνή, -
                ελαττώματα που αντισταθμίζοντο ωστόσο από την τεράστια επιμονή του, τη  με-
                θοδικότητα που τον διέκρινε, την ακλόνητη πίστη του στο μέλλον της Λεγεώνος
   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12   13