Page 10 - Μύθος και Μυστήριο 1
P. 10

8                                                Τσοπάνης Κωνσταντίνος





                    τώντας τη χρήση εικόνων. Έτσι οι πυροβάτες μέχρι σήμερα, στους τε-
                    λετουργικούς χορούς τους πριν, κατά και μετά την πυροβασία, φέρουν
                    στα χέρια τους εικόνες των αγίων. Κι εδώ είναι η σημαντική λεπτομέ-
                    ρεια, εικόνες κυρίως του Αγίου Κωνσταντίνου, του μεγάλου Αυτο-
                    κράτορος που επέβαλλε μεν τον Χριστιανισμό ως κυρία θρησκεία της
                    αυτοκρατορίας, αλλά με το έδικτο των Μεδιολάνων παραχώρησε ανε-
                    ξιθρησκία – στα αλήθεια κίνηση πολύ πρωτοποριακή για την εποχή

                    του – για όλες τις θρησκείες των αυτοκρατορικών εδαφών. Ας μην ξε-
                    χνάμε δε πως ο ίδιος παρέμεινε μέχρι τέλους Ποντίφεξ Μάξιμους (Μέ-
                    γας Γεφυροποιός) ήτοι Μέγας Αρχιερεύς των ειδώλων – τελετουργικό
                    αξίωμα το οποίο έφερε μέχρι και ο Θεοδόσιος ο Μέγας – αλλά κι ότι
                    εγκαινίασε τη νέα του πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη, με παγα-
                    νιστικές τελετές και θυσίες στον θεό Ήλιο, τον Sol Invictus, η υπο-

                    χρεωτική λατρεία του οποίου αποτελούσε έναν από τους λίγους συν-
                    δετικούς  κρίκους  της  πολυάνθρωπης  και  πολυεθνούς  Ρωμαϊκής
                    Αυτοκρατορίας  και  από  την  οποία  λατρεία  εξαιρούντο  μόνον  οι
                    Εβραίοι. Φυσικό ήταν λοιπόν οι πυροβάτες να φέρουν εικόνες του
                    Αγίου Κωνσταντίνου, η χρήση των οποίων τους προστάτευε, ειδικά
                    την περίοδο της πολύ χριστιανικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, από
                    όσους ήθελαν να τους απαγορεύσουν να τελούν τα ιδιόρρυθμα αυτά

                    τελετουργικά τους.
                      Πέραν όμως αυτών των τελετουργιών που κατάφεραν να επιβιώσουν
                    στην νέα εποχή του Ιχθύος λαμβάνοντας χριστιανικό επίχρισμα, υπήρξαν

                    και δοξασίες ατόφιες που πέρασαν στον χριστιανισμό, όπως επί παρα-
                    δείγματι, οι ορφικές αντιλήψεις περί κολάσεως και τιμωρίας των αμαρ-
                    τωλών (αμυήτων) στην άλλη ζωή. Ως γνωστόν, στην Παλαιά Διαθήκη
                    δεν υπάρχει ολοκληρωμένη διδασκαλία για τη μετά θάνατον ζωή, αφού
                    όπως φαίνεται κάτι τέτοιο δεν είχε απασχολήσει έντονα τους Εβραίους.
                    Σε μια σωτηριολογική πίστη όμως όπως είναι ο Χριστιανισμός, η διδα-
                    σκαλία για το επέκεινα, για τη μετά θάνατον ζωή, ήταν κάτι πολύ ση-

                    μαντικό και ουσιώδες. Ειδικά όσο περνούσαν τα χρόνια και οι διωγμοί
                    εντείνονταν, με την Εκκλησία να μετρά εκατομμύρια θύματα, έπρεπε
                    να δοθεί τουλάχιστον στον άλλον κόσμο μια ανταπόδωση στους Χρι-
                    στιανούς για τα όσα υπέφεραν σε αυτή τη ζωή. Εκεί ήρθαν και ταίριασαν
                    οι ορφικές διδασκαλίες περί κολάσεως και τιμωριών στον άλλον κόσμο,
                    όπου οι ψεύτες κρέμονταν από τη γλώσσα, οι κλέφτες ήταν με κομμένα

                    χέρια, οι απατεώνες έβραζαν στο πύον, οι λαίμαργοι υπέφεραν από αι-
   5   6   7   8   9   10   11   12   13   14   15